ถ้ามีเวลาจะทำใหม่ค้าบๆๆๆ.......คุนฮัตสึกิ

เนื่องจากเมื่อวานนะคับผมได้ไปเช่าหนังมาดู 2 เรื่องด้วยกันหลังจากอัพ BloG เสร็จ

ก็ดูหนังต่อทีนี้ ผมดูได้สัก 15 นาที ก็ได้ยินเสียงหมาบ้านผมมันเห่า และป้าก้ได้เรียกผมไป

ดูอะไรบางอย่างปรากฏว่าหมากะแมวจ้องหน้ากันหมาก้อเห่าแมวก็ขู่ ฟู่ๆ พอได้จังหวะแมว

ก็กระโดแผลวขึ้นบันไดไปส่วนหมาก็ลื่นบันไดเลยวิ่งไม่ทันแมว ก็หมามันแล้วนี่อายุเป็น 80

แล้วมั้ง ไอ่เราก็นึกว่าแมวไปแล้วที่ไนได้แมวไปหลบอยู่ในโพรงหญ้า ทีนี้หมาก็ไปเจออีก

หมาก็เลยเห่าประมาณว่าเจ้านายผมพบแมวแล้ว โฮ่งๆ ผมกัวแมวดดนกัดเลยวิ่งไปหยิบไม้

แขวนเสื้อจะไล่หมาให้พ้นจากแมว เอ้ยจะไล่แมวให้พ้นจากหมา แต่หมามันก็ไม่ยอมหนียิ่ง

ขยับเข้าไปใกล้แมวทุกทีแมวได้จังหวะก็ข่วนหมา แล้วหมาก็หลบผมจึงจับปลอกคอหมาไว้

หมาก็ดิ้นสุดริด ส่วนแมวน้อยก็นั่งตัวสั่นจนต้องเรียกป้ามาช่วยไล่แมวไป และป้าก็แอบสอบ

ชมพู่ข้างบ้านต่อๆ หมดภารกิจแล้วก็จะกลับไปดูหนังต่อ แต่ว่า พลวด ครืน โครม คราม

แมวมันชนประตูมุ้งลวดที่บ้านแล้วก็พลวดพลาดบุกรุกบ้านผมโดยไม่ได้รับอณุญาติ เดี๋ยว

ตำรวจจับหรอก ไอ่เราก็กลัวแมวข่วนเลยไม่กล้าเข้าบ้าน ดูสิ วิตกจริต ขนาดไหน และก็

รวบรวมความกล้าเข้าไปในบ้าน เอ๊ ห้องนอนไม่มี ห้องแต่งตัวไม่มี ใต้โต๊ะคอมสุดหวงก็ไม่

มี กลับมาที่ห้องครัวเจอรอยเท้าประหลาด สังสัยแมวมันไปเหยียบโคลนมาเลยเลอะเต็ม

บ้านเลย เราเลยเกะรอยนักสือเดโดงาว่า อาร์ริค ตามรอยนั้น ไปทันใดนั้นก็มีเสียง แคร่กๆๆ

เข้าไปดูในห้องน้ำ ปรากฏว่าแมวน้อยนั่งตัวสั่นในห้องน้ำและก็ นั่งขูด กะ ถังน้ำในห้องน้ำ

อยู่ ดูเหมือนว่าในห้องนำนั้น จะเลอะไปด้วยรอยเท้า ของน้องเหมียวเต็มไปหมด เราเลย

ตะโกนเรียนป้าว่า ป้าๆแมวบุกรุกบ้านอะ สุดท้ายป้าเลยต้องเอาผ้าเช็ดเท้าคลุมแมวไว้แล้ว

อุ้มเอาไปปล่อยอะ เพราะกลัวแมวข่วนเลยต้องคลุม......สุดท้ายหนังที่เช้ามาก็แปก อดดู

ต้องมานั่งเช็ด บ้าน พอเช็ดเสร็จก็ถึงเวลาไปเรียนพิเศษพอดี จึงขอจบด้วยภาพเหล่านี้นะ

ค้าบ.......

น้องหมากะน้องแมว

บะบาย

edit @ 2006/10/10 11:27:29

กาดกองต้า ก็คือ ตลาดริมน้ำ...โดยจัดขึ้นเป็นแบบถนนคนเดินหรือตลาดนัด

วันเสาร์-อาทิตย์ ที่จะมีแม่ค้า-พ่อค้า ขายของอยู่ตลอกริมฝั่งถนน เลียบแม่น้ำวัง

ด้วยเหตุที่บรรยากาศดีมีกลิ่นอายวัฒนธรรมขนบธรรมเนียมแบบเก่าๆ ทำให้สถานที่แห่งนี้เป็นย่านเดินพักผ่อนซื้อของกินของใช้ มาเรียนรู้วิถีชีวิตชุมชนกาดกองต้าหรือชุมชนตลาดจีนมีมานาน บ้างก็มาขายของ บ้างก็มาแสดงออก แต่สิ่งที่ผมประทับใจมากก็คือ การแสดงดนตรีพื้นเมืองของชาวเหนือเราที่เด็กวัยรุ่นอย่างเราควรค่าแก่การรักษาไว้ หากมีเวลาผมก็อยากเล่นเป็นกับเค้าบ้างเหมือนกัน หากฟังและพินิจพิเคราะดูแล้ว ดนตรีพื้นเมืองเป็นดนตรีที่มีความไพเราะมากแขนงหนึ่งเลยทีเดียว ผมจึงได้อยากสืบทอดไว้ในมรดกอันล้ำค่าของบ้านเรา....ผู้ใดรักษามรดกของบ้านเมืองที่สืบทอดมาช้านานผู้นั้นจะเจริญไปด้วย..............

ต่อมาเรามากล่าวถึง ห้อง 201 ของเรากันบ้าง จากที่ผมได้สังเกตุดู ก็พบ สัจธรรมอันหนึ่งว่า การที่เรามาทำงานร่วมกันในครั้งนี้ทำให้เราเกิดความสามัคคี ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน รับผิดชอบต่อหน้าที่ ไม่ว่าบ้านจะอยู่กันไกลเพีงไหน ขอมีแค่ใจ ก็สามารถมาทำงานได้โดยไม่บ่น แต่ถามหน่อยว่า บางคนบ้านก็ไม่ไกล มีพ่อ-แม่มารับส่ง แต่เห็นว่าเพื่อนมาเยอะแล้วเราไม่มาก็ได้มันเห็นแก่ตัวไปหน่อยรึปล่าว เวลาผมจะมาขายของ ก็จะบอกเสมอว่า

" บ้านเราอยู่แค่นี้เดินไปก็ถึงแต่ดูสิเพื่อนเราบ้านอยู่ตั้งไกลยังมาได้ทั้งๆที่เค้าก็ลำบากมิใช่น้อยในการมา เราไปช่วยแค่นี้ทำไม่ได้หรือยังไง เรายังจะเห็นแก่ตัวอยู่ไหม "

พอถึงเวลาก็มีคนมารับกลับบ้าน สะดวกสะบายจะตาย ขอทีเถอะๆหากเขามีงานอะไรก็ช่วยเขาบ้างอย่าเห็นแก่ตัวเลย บางทีเขาอาจไม่ได้ มึ๊ง ก็ได้(*มึ๊ง = สังเกต) ว่าได้บอกใครไปแล้วบ้างก็กรุณา ติดต่อกันบ้าง ไม่ใช่นั่งสบายใจอยู่บ้าน..................................................

*

*

*

จบ.....สิ่งที่ท่านเห็นอาจไม่เป็นเหมือนที่ท่านคิดโปรดอ่านดูสักนิดแล้วคิดก่อนจะทำ..........

แต่ยังไง....เพื่อนก็ย่อมไม่ทิ้งเพื่อนให้ลำบาก................จำไว้

edit @ 2006/10/08 14:16:50